შუშანიკის დახასიათება

  იაკობ ცურტაველის ჰაგიოგრაფიული ნაშრომი, “წამებაი წმინდასა შუშანიკისა” არის ჰიმნი ჭეშმარიტი ერთგულებისა,  თუ რას ნიშნავს ბოლომდე დაიცვა შენი ინტერესები და პრინციპები, არ შეუშინდე არანაირ ფიზიკურ ტკივილს იმის იმედით, რომ ბოლოს სულიერად ამაღლდები.
   
ამ ნაწარმოების მთავარი პერსონაჟი ისტორიული პიროვნება შუშანიკია, სომხეთის სპასპეტის, ვარდან მამიკონიანის ასული. შუშანიკი ცხოვრობდა ისეთ პერიოდში, როდესაც ქალთა უფლებები დაკნინებული იყო, ქალს, როგორც ნივთს ისე ექცეოდნენ,  სწორედ ამიტომაც  ვარსქენმა, შუშანიკის მეუღლემ,  მისი ცოლის ნაცვლად მიიღო გადაწყევტილება, უნდოდა მისთვის რჯული შეეცვალა, რამაც დედოფალში გამოიწვია დიდი პროტესი, ვინაიდან  მისთვის თავისი რელიგია ბევრ რამეს ნიშნავდა. ზნეობა, კულტურა, სიყვარული, სიკეთე –  ყველაფერი ეს, შუშანიკს ქრისტემ ასწავლა.   იცოდა,  რომ ვარსქენი, სასტიკად გაუსწორდებოდა ამის გამო, მაგრამ უკან არ დაიხია და ამბოხის ნიშნად სასახლე დატოვა – უარი თქვა დედოფლობასა და  ძალაუფლებაზე. მიუხედავად, მისი ასეთი დიადი გადაწყვეტილებისა, შუშანიკი მაინც ადამინი იყო, ზუსტად იგივე ნაირი გრძნობები გააჩნდა, როგორც ჩვენ – სტიკოდა და ტიროდა, უხაროდა და უყვარდა.
 სწორედ, ამიტომ  შუშანიკისა და იაკობის დიალოგში შეგვიძლია ამოვიკითხოთ გარკვეული სევდა და გაღიზიანება, იმის გამო, რომ მას გვერდში არავინ დაუდგა. “ჩემდა მარტოისა არიან ჭირნი ესე” – მაგრამ, ადამიანურ სევდასთან ერთად, ამ ციტატაში, ჩანს ქრისტიანული საქციელი – მხილება. შუშანიკი ამხილებს  ხალხს, რომ  შიშის გამო, მარტივად დაგმეს თავიანთი რჯული.     ეკლესიის  პატარა სენაკში ცოტა ხნით ცხოვრების,შემდეგ ჯოჯიკმა და მისმა ცოლმა, შუშანიკი ძალით წაიყვანეს უკან, სასახლეში.

“თანნა წარიტანნა  ევანგელი თვსი და წმინდანი იგი წიგნნი მოწამეთანი” სიმბოლოდ, რომ აჩვენს ყველას -ისევ ქრისტეს ერთგულია.  დაბინავდა, სასახლის პატარა ოთახში, ნიშნად იმისა, რომ იგი არ დაბრუნდა, როგორც დედოფალი. 

   2 დღის შემდეგ,  ვარსქენმა განიძრახა, რომ ჯოჯიკს, ჯოჯიკის ცოლსა და შუშანიკს ერთად ეჭამათ პური.    შუშანიკს, რადგან არაფერი ჰქონდა ნაჭამი,  ჯოჯიკის ცოლმა ღვინო მიაწოდა, რაზეც მან ხელი გაიქნია და ღვინო ძირს დააქცია. ღვინო განასახიერებს ქრისტეს სისხლს. ასეთი ქცევით თითქოს შუშანიკმა თქვა, რომ ქრისტეს სისხლს(ღვინოს), მადლს, მხოლოდ ისეთი ადამიანისგან მიიღებდა, რომელიც არ დაგმობს შიშისა და ძალაუფლების გამო, თავის ღმერთს.    ვეღარ მოითმინდა ვარსქენმა, “აღიღო ასტამი და უხეთქა მის თავსა და ჩაჰფლა და თვალი ერთი დაუბუშტა, და მჯიღითა სცემდა პირსსა მისსა უწყალოდ და თმითა მიმოითრევდა.” შუშანიკი მკვდარსა ჰგავდა,   სახე დამსკდარი ჰქონდა, თვალები ჩაცვენილი, მაგრამ ვერსად ვერ ამოვიკითხავთ, იმას, რომ შუშანიკმა თავისი გადაწყვეტილება ინანა, პირიქით, ამაბობს: “დასაბამ სიხარულისა იქმნა, ჩემდა ღამე ესე.”  იმ დღეს მისი სისხლი განიწმინდა ცოდვებისაგან, სულიერად ამაღლდა და დადგა იმ სიმაღლეზე, რომელიც წმინდანებს შეშვენით.
 ამის მერე, ათას ტანჯვას გადაიტანს შუშანიკი, ვარსქენი ფეხშიშველა ატარებს ეკლიან გზაზე,  აშიმშილებს, გამოკეტავს 6წლით  საპყრობილეში, მაგრამ რაც უფრო ბევრ ტანჯვას უვლენდა, რაოდენობა ხალხისა, ვინც შუშანიკის მიმართ  ერთგულებას  იჩენდა, მით უფრო  იზრდებოდა.

შუშანიკი  დროს  ლოცულვაში ატარებდა,  არ იძინებდა, არ ჭამდა. ხშირად მიდიოდა მასთან ხალხი, თავისი პრობლემებით, შუშანიკის ლოცვით კი “მისცემდა მას კაცთმოყვარე ღმერთი უშვილოთა- შვილი, სნეულთა -კურნებაი, ბრმათა- თვალის ახელაი” .
   მიუხედვად იმისა, რომ მას არ გააჩნდა არანაირი მატერიალური ღირებულება, ხალხი მაინც დიდ პატივს სცემდა. ისევ დედოფლად აღიარებდნენ, რომელიც სულ მუდამ ზრუნავს მისი ქვეყნის მოსახლეობაზე.

  შუშანიკის ასეთმა დიადმა ნაბიჯმა, გამოიწვია სიკეთის გაძლიერება, ნელ-ნელა ჩაიხშო ბოროტება.  აღარ ეშინოდა ხალხს ვარსქენის.

  ამიტომაც არის შუშანიკი ღირსეული, დიადი ადამიანი.  პირველი იყო, რომელმაც  მის გარემოცვაში  გადადგა ასეთი მტკიცე ნაბიჯი, დიდებულად გაართვა ყველა დაბრკოლებას თავი, გააძლიერა სიკეთე და სიყვარული ადამიანებში.

აზროვნებაზე ძალადობა მძიმე დანაშაულია.

  ”  აზროვნებაზე   ძალადობა   მძიმე  დანაშაულია- მისი  გამართლება  ყოვლად  შეუძლებელია, ის   ახალ   ძალადობას  დაუდებს   საფუძველს” , ზევით ხსნებული მოსაზრება მართებულად მიმაჩნია. ბავშვის აღზრდისას  მშობლის უცილობელი პრიორიტეტი უნდა იყოს, აღსაზრდელის უფლებებისა და მოსაზრებების გათვალისწინება. ყველაზე საშიშ და საგანგაშო სიტუაციად მიმანჩია ისეთი დამოკიდებულება, როდესაც  მშობლები, არ აძლევენ ბავშვს თავისუფლებას -გამოთქვას საკუთარი აზრი, ზღუდავენ და ასწავლიან ყველაფერს თავიანთი პრინცპიების მიხედვით, ასეთი დამოკიდებულება ბავშვს გახდის ზედემტად ჩაკეტილს და აზროვნებადაქვეითებულს. 

   ძალადობის მსხვერპლი, საფუძველს დაუდებს ახალ ძალადობას. ძალიან დიდი შანსი არის იმისა, რომ ასე აღზრდილმა ბავშვმა, თავისი შვილის  ან კიდევ თავისი მეგობრის ფსიქიკურ მდგომარეობაზე იძალადოს.  ამგვარად იგი, თითქოს ცდილობს დამალოს, ის ფაქტი, რომ ბავშვობაშში მასზე ფსიქოლოგიური ზეწოლა ხორციელდებოდა.  ისიც უნდა გავითვალისწინოთ, რომ მსხვერპლი, ვინაიდან არის აღზრდილი არასწორად, უნებლიედ თავის ბავშვსაც ასე აღზრდის, ფსიქოლოგიური მომენტია – როგორც აღგზარდეს, ისეთივე ხარ შენც და შენ შვილსაც ზუსტად იმავენაირ პრინციპებით გაზრდი.

  ჩემ მიერ, ზევითხსენებული სიტუაციის თავიდან ასაცილებლად,  პირველ რიგში  საჭიროა განათლება. ვიდრე, მშობელი ხელს მოჰკიდებს ბავშვის აღზრდას,  მან უნდა გაათვითცნობიეროს, რომ ბავშვსაც აქვს თავისი უფლებები. აღსაზრდელმა თავისით  უნდა შეიცნოს სამყარო და მიხვდეს რა არის კარგი და ცუდი, ვიდრე ხელოვნური ინტელეტქისავით,  დაზეპირებული ჰქონდეს  მშობლების პრინციპებზე დაყრდნობით ნასწავლი “ცხოვრებისეული გაკვეთილები”.

***

what is life? Is there certain reason why are we born? Is our existence meaningless, should we just waste our time doing nothing or are we born because of some reasons?

As far as i am concerned, i do believe that, we are born to improve this world. It might not be large-scaled change, like, you don’t need to be president or emperor to make the world better place to live, but making one person feel alive, making them feel joy and excitement of this world is worth living.

Your name might not remain in history, but it will be left in those people’s heart, whom you made smile, whose eyes would suddenly get full of love just by watching you.

Sometimes you might feel like you are failure, that no one cares about, but don’t forget – there are people out there who love you and who care about your well-being. I believe that there will be person who will think the same way about you, person, who needs to be encouraged by you.

So, now I urge you to be kind to people, no matter how mean they will be, you don’t know what war they are fighting with life, just give them time. When they will show their true-self, be the first one who will stand by their side.

Some people think that family is the most important influence on young adults

The role of family, school and friends are pretty important factors for young adult, but as far as I am concerned, I do believe that family affects more significantly on kids.


Family is the place, where you grow and form your characteristics. From young childhood you copy your parents’ manners, trying to be like them. If parents are caring, soft-spoken and disciplined, youngsters will only learn good things from them and in surrounded society they will leave good impact. But if the family is the opposite of what I mentioned above – child will grow mean and rude.


Second reason why I think that family is the most important influence is because, that, child spends most of the time with their family. Parents are real personality builders. They tell you what is good and bad. But relationship between family and youngsters should be trusting and supportive. Otherwise, child will not let you in their life. So it will be really hard for parents to comprehend what their child does.


In conclusion, I do believe that family is the most important influencer on young adult. With their teaching methods, they should enhance responsibility and manners of their kids.

Some people think that online classes are drawback for good education.

Over the past months, because of pandemic, students all around the world, started studing online to limit the spread of invisible killer. This kind of step by goverment formed controversy among students.


Some people think that online education is draw-back for good education.


First of all, i think that online education carries the same quality as learning in real life. But, most of the things depends on student. If a student is really motivated and wants to learn, there wont be any problem for them. But of course, we should be aware of the fact, that there are lots of students, that can’t learn due to the lack of computers, stable internet conncection or support at home to keep them focused on homework.Well, of course thats a draw back for them. But it is not draw-back for student with average finanses and supportive family.
I agree, that studing in real life is more organized but cant deny, that online classes still carries the same quality as learning in real life, because teachers are doing their best to make their student easily go through this difficult and dangerous situation. But not everything relies on teacher, if the student doesnt keep up with their teacher, it will be difficult for both of them.

And that takes me to my first argument.

1.Improve yourself – self discipline.
If you want to succeed in online classes, you should be aware of your duties as a student. You actually have to login in and participate in disccusions to get participation credit. Being lazy, will cause you to quickly fall behind.

2. Weather and location.

Sometimes students cant take classes because of bad weather. With a computer and and internet acess, you will be able to study as much as you want.

3.You will be safe.

Because of the that virus, that has already spread around the world, with online classes you will be safe, not afraid that you will get infected.

Those are the main reasons, i think that online classes are not drawback.

***

 1982 წელი, 29 აგვისტო. ღამის 4საათი.

  ვერ ვიძინებ,

სულისმტანჯველმა ფიქრებმა კიდევ ერთხელ შემიპყრეს.

ვცდილობ მათ ძლიერ კლანჭებს თავი დავაღწიო, მაგრამ უშედეგოდ.

 გონება საშინელი აზრებით მაქვს დაბინდული.

 ყელში რაღაც მებჯინება და უცხო გრძნობა ეუფლება ჩემს სულსა და გონს.

 ყველაფერს, რასაც ვგრძნობ, ძლიერ ქარბუქად ფორმირდება და სულში მაჭერს.

თითქოს ცარიელი და მკვდარი ვარ.

მაქვს ყველაფერი და თან არაფერიც.

ისე ძლიერ ვიყავი დაბრმავებული ჩემი ოცნებების ახდენის სურვილით, რომ პროცესში ჩემი თავი დავკარგე.
 
დავკარგე არა მხოლოს ჩემი თავი არამედ ადამიანები, რომლებიც მიყვარდნენ.

დავკარგე უნარი, რომ ვიგრძნო.

ახლა ვისწავლე, თურმე რა ფასი ჰქონია ისეთ წვრილმანებს, რასაც ადრე ყურადღებას არ ვაქცევდი.

თურმე, სწორედ ის პატარა დეტალები მაქცევს მე “ჩემს თავად”, რის მოშორებასაც ვცდილობდი, იმ აზრით შეპყრობილი,რომ ისინი ჩემზე ცუდ გავლენას ახდენდნენ და ფარავდნენ ჩემს რეალურ თავს.

***

დღეს, 2წელი შესრულდა, რაც მან მიმატოვა.

წავიდა და თან წაიღო მოგონებები,რომლებიც დღესაც ზმანებად მეხატება და სევდიანი ფერხულით მომდევს.

წავიდა და წაიღო სითბო, რომელიც ჩემში აღძრავდა რაღაც არამაქვეყნიურს, მიღმიერს.

აღარ შემიძლია დავტკბე მისი ცქერით.

 აღარ შემიძლია შევხედო მის ღიმილს,რომელიც სულს მიდნობდა.

აღარ შემიძლია შევეხო.

ახლაც, ვერ ვიჯერებ, ნუთუ ასე გაგვიმეტა ცხოვრებამ, დაგვაშორა ორი უაღრესად შეყვარებული სული ერთმანეთს და გაგვიმეტა მარადიული ტანჯვისთვის.

რომ მქონდეს შესაძლებლობა  ერთხელ მაინც, თუნდ შორიდან მოვკრა თვალი მის პირციმციმა სახეს, არაფერს არ დავიშურებდი.

   უბრალოდ ერთხელ,მხოლოდ ერთხელ,შემახედა მისთვის. დავრწმუნებლიყავი,რომ ბედნიერია და წამოვიდოდი.

  აი ეს არის, რაზეც ვოცნებობ ეს 2 წელიწადი, რომელიც,  ჩემი ტანჯული სულისთვის,2საუკუნეს უტოლდება.

“ძმები კარამაზოვები”

ფიოდორ დოსტოევსკის  ნაშრომი “ძმები კარამაზოვები” დღესაც ყველასათვის გულის ამაჩუყებელ და საყვარელ ნაწარმოებს წარმოადგენს.  ამ წიგნში ავტორი მოგვითხრობს სულისშემძვრელ ამბავს კარამაზოვების ოჯახში და გვაფიქრებს ისეთ თემებზე რომლებიც ადრე შეიძლება მკითხველისთვის უცხო ყოფილიყო.

    მთავარ პერსონაჟებს ძმები კარამაზოვები წარმოადგენენ, რომელებიც დასაწყისში ერთმანეთს ვერ ეწყობოდნენ მაგრამ, დროთა განმავლობაში ისწავლეს ერთმანეთის გატანა და დახმარება. გახდნენ მეგობრები, რომელთა დაშრებაც მხოლოდ სიკვდილს შეეძლება. უფროსი კარამაზოვი-დიმიტრია, რომელსაც გულწრფელობასთან ერთად ახასიათებს ფეთქებადი ხასიათი. შუათანა ივანია, რომელიც დაწყებიდანვე გახდა ჩემთვის საყვარელი პერსონაჟი.  ინტელიგენტი ,თავდაჯერებული და სარკაზმით სავსე ადამიანი . ხოლო ალიოშა დოსტოევსკის და ამ წიგნის  გულისგულია, მჩქეფარე სისხლი, ფეთქვა. ალიოშა ის არის, რომელსაც დოსტოევსკმა წიგნის დაწყებისთანავე უწოდა გმირი. ის იესოს თუ ბუდასი განსახიერებაა დედამიწაზე,რომელსაც კარგი მოტივების გარდა არაფერი არ ამოძრავებს. ალიოშა იყო,ვინც ივანი იხსნა ტანჯვისაგან, გამოისყიდა დმიტირის მიერ ჩადენილი ცოდვები და დმიტირის, ივანთან ერთად, გაქცევა  დაგეგმა. ზუსტად ალიოშაა, ის დიდებული პერსონაჟი, რომელიც მთელი წიგნის განმავლობაში ცდილობს, ერთობა და სიყვარული არ დააკარგვინოს ადამიანებს. სწორედ ასე არ მთავრდება ეს წიგნიც? ალიოშას მონოლოგით სადაც ღაღადებს, რომ ადამიანებმა ერთობა უნდა შეინარჩუნონ, რაც არ უნდა რთულ და ტრაგიკულ რეალობაში ვცხოვრობდეთ.

    აი ასეთი   ნაშრომი, მოგვიძღვნა დოსტოევსკმა, რომლის კოლოსალურობა და არაპროგნოზირებადობა, რაც არ უნდა ბევრჯერ მქონდეს წაკითხული, ძლიერ და მაინც მაკვირვებს ხოლმე.

სიკვდილი

  მიბინდებულს, ძველი, ხის კარი გაიღო და ოთახში შემოვიდა მისუსტებული, ჭაღარა მოხუცი.
კართან ახლოს  მიყუდებულ სკამზე დაჯდა და თავისი დაფლეთილი, ტალახით ჭუჭყიანი ფეხსაცმლის თასმების გახსნა დაიწყო.  მერე, ნელა წამოდგა, თავისი ჩაწითლებული და ჩაცვენილი თვალებით ჩაბნელებულ  სახლს  ნელა შემოავლო თვალი და გაეშურა თავის საძინებლისკენ.

 გონებამიხდილი ტანსაცმლის გახდის გარეშე ჩაწვა საწოლში და ღრმა ძილს მიეცა.

 დაახლოებით ღამის 3 საათი იყო მოხუცს, რომ გაეღვიძა.   გული ასტკივდა. ნელ-ნელა გრძნობდა, რომ მისი სხეული ძალას კარგავდა.

 უცებ დაიწყო თავისი თავის შეგულიანება, ბუტბუტებდა “ისუნთქე, მოხუცო, ყველაფერი კარგადაა, ისუნთქე.”, იცოდა რომ მისი დრო იწურდებოდა, მაგრამ ლაპარაკს მაინც არ იშლიდა ” ნეტავ, ყველაფერი კარგად გავაკეთე?” ბავშვები კარგად აღვზარდე?”. მისი ტანი კანკალმა შეიპყრო,  ფეხებს უკვე ვეღარ ამოძრავებდა.

“ნეტავ, როგორ არიან იქ ქალაქში, კარგად გრძნობენ თავს?”  უკვე ხელებსაც ვეღარ ამოძრავებდა.  მისი გონება და სხეული თითქოს იდუმალ, შავი ფერის ძალამ დაისაკუთრა.

“იმედია, მოვლენ”. ესღა თქვა მოხუცმა. ნელა კანკალით ამოიხვნეშა და გათავდა კაცი. 

მომავალ დილას მთელმა სოფელმა გაიგო, რომ მოხუცი გარდაიცვალა.

მისმა შვილებმა მატერიალურად უზრუველყვეს ყველაფერი, რაც გარდაცვლილისთვის იყო საჭირო, მაგრამ არცერთი გამოცხადდა მამის დასაფლავებაზე.

გოეთე ” ფაუსტი”

 გოეთეს ფილოსოფიური ტრაგედია “ფაუსტი” გამოქვეყნდა 1810 წელს.

მთავარი პერსონაჟის, ექიმი ფაუსტის, ისტორია ინსპირირებულია გერმანული ლეგენდიდან. ლეგენდის მიხედვით  ფაუსტმა სული ეშმაკს მიჰყიდა ცოდნისა და ძალაუფლების სანაცვლოდ.

 
    ნაწარმოები დაყოფილია 2 ნაწილად. თუ გოეთე პირველ ნაწილში მოგვითხრობს გრეტხენისა და ფაუსტის ტრაგკულ  და ამაღელვებელ სიყვარულის ისტორიას, მეორე ნაწილში მწერალს გადავყავართ მითოლოგიურ სამყაროში, გვამოგზაურებს ტროასა და სპარტაში და გაგვაცნობს მშვენიერ ელენასაც. ამიტომაც მეორე ნაწილი, უფრო ძლიერ ნამუშევრად შეგვიძლია ჩავთვალოთ ლიტერატურის თვალსაზრისით.

მიუხედავად იმისა, რომ მთავარი პერსონაჟი ფაუსტია და მოვლენები მის ირგვლივ ვითარდება, “მეორეხარისხოვანი” პერსონაჟებიც არა ნაკლებ საინტერესონი არიან. მაგალითად ვაგნერის “ჰომონკულუსი”, რომელიც ცდილობს სრულიქმნას. ან კიდევ, ელენე, რომელიც ვერ გადაიტანს  სანუკვარი შვილის სიკვდილს და თან გაჰყვება.

მაგრამ ვინაიდან, მთავარ პრობლემად და წიგნის გულისგულად გვეცხადება  ფაუსტისა და მეფისტოფელის დაპირისპირება, მათზე ვისაუბროთ.


   ეშმამ ასეთი პირობა წაუყენა ფაუსტს, რომ თუ შეძლებდა მის გადაბირებას  ბოროტების მხარეს ამ სამყაროში,მაშინ, იმ სამყაროში ფაუსტი მონად დაუდგებოდა მეფისტოფელს. უნდა ვაღიაროთ, რომ ყველა ჩვენგანში ცხოვრობს ფაუსტი და ყველა ჩვენთაგანში იბრძვის ბოროტება და სიკეთე.

ამ ნაწარმოებში გამოვარჩევდი ორ მონაკვეთს, რომელმაც სული შემიხუთა, თან შემაღონა და თანაც გამაოცა. პირველი მონაკვეთი არის მომენტი როდესაც, სიცოცხლისაგან დაღლილი და სასომიხდილი ფაუსტი საწამლავს შემართავს და დალევას დააპირებს, მაგრამ უცებ შემოესმება რაღაც არაამქვეყნიური და ზეციური ხმები, ამ მელოდიის ფონზე ფაუსტს გაახსენდება თავისი ბავშვობა, ამიტომაც საწამლავის დალევას გადაიფიქრებს.

    მეორე მონაკვეთი უფრო სულის შემძვრელია. ეს ის ეპიზოდია როდესაც, ზრუნვისაგან დაბრმავებული ფაუსტი, ყმებს უბრძანებს რომ არხი გათხარონ, მაგრამ სინამდვილეში ლემურები, მეფისტოფელის თხოვნით, სამარეს უთხრიდნენ ფაუსტს.

 ფაუსტის ცხოვრების ბოლო სიტყვებმა უფრო დამასევდიანეს, როგორ ეგონა, რომ წარუშლელ კვალს დატოვებდა და სამარადისოდ ეონებში არ დაინთქმეოდა. შეჰხაროდა მის უზენასე წამს და  სწორედ მაშინ წარმოთქვა სიტყვები, რომლებმაც დაასრულეს დავა :”შეყოვნდი, წამო, ხარ მშვენიერი”. ამის მერე, გარდაიცვალა.

გარდაცვლილი ფაუსტის სული ანგელოზებმა არ დაუთმეს ეშმას მიუხედავად ხელშეკრულებისა და სამოთხისკენ წაიყვანეს. “ვინც წინ ისწრაფვის, ქმედითაც ცხოვრობს, ის შეგვიძლია ვიხსნათ” სწორედ ამ სიტყვებში არის ფაუსტის ხსნის გასაღები.

გოეთემ ფაუსტის სახით შექმნა სახასიათო პერსონაჟი. ყველა ადამიანში, განურჩევლად ასაკისა, სამარადჟამოდ იბრძვის სიკეთე და ბოროტება.
  
 

Create your website at WordPress.com
Get started